okumanın sonuna yolculuk
ZeZe Kırmızı
Sunuş
Okuyarak Okumak
Kitap Okumak
Resim Okumak
Sinema Okumak
Fotoğraf Okumak
Yazarak Okumak
E-Kitaplar
Deneme
İnceleme
Öykü
Şiir
Sunu
Kaynakları Okumak
Kentiçi Ulaşımı Okumak
İstanbul Ulaşımı
Ulaşım Sözlüğü
Yayınlar
Makaleler
 


Linkler

bosluklarergin.blogspot.com

alpersarikaya.com

game.alpersarikaya.com

elifesarikaya.com

Yokluk Kanatır
Hayat Düşebilir
Onlar
Flamenco
Unutuşun Şiiri I
Olağanüstülükler Günlüğü I
Sen De Sevdin Mi Anne
Yalan Söylerdi
Hanımefendi
İçindeki Suyun Beni Sevdiği
Keşke Bölüşseydik Çocukluğumuzu
Bir Aşk İçin Şiir Ya Da
Gitmenin Sırası
Ah İmdat Bana Bu Bir Elveda
Sen Yoksan Şiir De Yok
Eli Eli Lama Sabaktani
Ne Güzelsin Hep Böyle Kal
Hadi Kabul Et Artık Kıyılarda Buyruk Kiplerinde
Unutmalar Kitabı Birinci Cüz Birinci Ayet


YOKLUK KANATIR

Ben senin varlığını sevdim
Yokluğun düştü önüme
Bir yaraydı kanatlarının altından
Bakışı kuşun

Yokluğunun saçları da yoktu
Sonra gözlerin sonra sen
Geceyle sesin seslenişi
Belki de rüzgarın sesi:
Hayır, duyduğunuz ben değilim…

Ben sende varlığın elini sevdim
Elimi dağıttın paramparça eller
Çocuklarım derdim onlar
Yere düştüler

Ben senin varlığını sevdim
Sevdikçe varlığından kestin
Yerde kan duruyor işte
Ol sebebi sensin

 9 Mart 2007, İstanbul

 

HAYAT DÜŞEBİLİR

Güneş yolunu şaşırabilir
O kadar kolay ki bu
Hiç ilgilenmez görünüp
Değivermiş buzula

Bir kuş bile uçabilir
Hayatın piyangosu olabilir gökyüzü
Evlerin bacaları bir görünür
Arkası hayalim olur

Aşk yolunu yitirebilir
Yanlış oktavdan çığlık çığlığa
İstanbul’un lodosu
Koşturan bir kara haberdir şimdi

Hayat düşer eninde sonunda
Kalkamaz olur eteğinden tutunup
Hiçbir yere konduramadığın
Görkemli kraliçenin

Güneş yolunu şaşırabilir
Bir kuş bile uçabilir
Aşk yolunu yitirebilir:
Hayat düşer eninde sonunda

 9 Mart 2007, İstanbul

 

ONLAR

Onlar güneşin kızlarıydılar
Sütlerini dağıtmış dünyayı doyurmuştular

14 Mart 2007, İstanbul

 

FLAMENCO

Cadiz’den konuklar var: kirlenmiş bedenler, lekelenmiş ruh
Ve sol gözümden bir copla damlıyor yere:
ahora te vas y me abandones.
Atlarını anımsamaya çalışıyor Vicente
Anlamıyor bunca at nasıl sığar bir avucun içine

Belki de çaresi yoktur terk edilmenin
Dilimin ucunda hayata tükürmek için mayalanan bu cante
Yankısı olmayan bir vadi, bir kuru alevdi yükselen:
De mi corazon

Aşk neden yanlış olmasın
En korkuncu budur diyorlar onun için
Ben dalından kopan bir yaprağın yere düştüğünü
Üstelik annemi yangınlar içinde gördüm

Vicente gitarına su veriyor ama o yatışmayacak
Atların öldüğünü herkes biliyor ama anlatmak
Bir cantante sesi yırtılıp düştüğünde yere
Anlatılamaz bu duendee

Falsetto diyor ki unut gitsin bu hayat değil
Ah! Bir duyabilsem ince sesiyle söylediklerini
Bir kadından söz ediyor feria ’ nin en zalim kraliçesi:
Gitarın kopan teli

Cantante elleriyle göğsünden çıkarıyor
Kan içinde kalbi işte bu hepsi
Sesi hayatın ve ölümün ötesinden geliyor
Atıyor önüme
Yitirdiğim bir şeyi

Yitirdiğim şeyi bilmiyorum quíje olabilir
Acı bu gitarın içinde olmalı acı bir kristal
Avuçlardan kopup düşen güller
Umutsuzluktan kana bulanmış olmalı
Artık atların yaşamadığı bu çölde
Uğruna ağlayacağımız bir şey de yok
Ellerim bunu yazıyor aşağılanmış aşkımın
Solgun ölü sözcükleriyle

II

İçimde bir keder var.
Kederimde bir bırakılma:
Seguiriya!

Biricik çocuğumu kaybettim.
Her kum tanesinin adını bilirdim
Sudaki gümüşün gülümseyişi
Portakalın ateşi
Ve şimdi anlamı hayatın:
Nerede?

Hançerem
Parçalanmış kitaplar yırtılmış anılar
Çürüyen köklerimde
Ah, bu Duendee!

Koşmaktan köpükleşmiş köpek
Şarkı söylemekten ölmüş
Kanatsız en son kuş-
dan! damlayan:
Karadır kan.

İçimde çaresiz bir hüzün var.
İncinebilir sesi gitarın,
Kendi cenazemde yas tutan
Ah, Kalbim durma:
Buleria

III

Ben şimdi tanıklığınız önünde
Koparıp yüreğimi göğsümden
Fırlatacağım tozun içine
Göreceksiniz

Ben şimdi öleceğim göreceksiniz
Hiç güzel olmayacak bir kadın gelecek
Flamenco darbeleriyle delecek
İçimdeki sesi

Ben şimdi bir ağlama tutturacağım
İşitilmemiş bir ağıt olacak bu
Boşlukta yankılanacak bir kurbağadan
Çürümüş sudan

Sesimden başka bir şey kalmayacak
Ölümcül bir kuğu gibi patlayacak düşüm
Tenim yadsıyacak ne kadar rengi varsa
Kırmızı en önde paralanacak

Ben şimdi gözlerinizi istiyorum sizden
Şarkı söylemekti en büyük dileğim
Hiç bu kadar anlamı olmamış ölümden
İzninizle göreceksiniz

IV

Daha bıyıkları bile terlememiş ama elleri
Göğsünün üzerinde
Sen nasıl seversin ki böyle
Benden bile

Daha memeleri tomurcuk
Ağladığını sanmayın
İzin verilmedi kanı aksın damarlarında
Bırakılmadı bir gülü
Takıversin saçına

Gözleri öyle derindi
Kaç kitaptan bulut düşerdi üzerine
Bir kova suyla geldi
Yıkılası ölüm

Ölüm ölüm
Düştüğü yerden yine kalkar yine
Ağzımdan sızan zehir
Kahrolası hayatın içine

Bu ses benim değil
Bedenim zonklayan bir yara
Ellerim başka bambaşka
Şarkılarda

Daha ağlayamam yeter
Daha çok ölemem fakat
Tertemiz yıka beni son bir kez öp:
Ah, Hayat!

V

İçimde bir kuş kanadının gölgesi var
Taştan ağır çeker bu elveda
Havada anlatamadığım bir hüzün
Durmuyor hiç kanama

Yüzümde bana armağan edilmiş acıyla
Boğazıma dizilmiş sözüm
Ele ayağa düşmüşüm
Bu kader bana fazla

Çekti gitti umursamadan
Bir kırmızı sardunya düştü
Göğsümün balkonundan

Tutuşan ne kuru toprak
İçimde bir susuzluk var
İçime kederden kalan
Eşyasız bir ev dolar

Gelin bu anlamsız şarkıya dostlar
Kaldıralım kadehi
Unutuncaya kadar onu
Ölene kadar

                                                         
22 Mart 2007, İstanbul

 

  • Copla ; tavernada, güney ispanyada erkeklerin doğaçlama söyledikleri dört mısralık popüler şarkı
  • ahora te vas y me abandones ; Şimdi de sen beni terk ediyorsun
  • Vicente Amigo, ünlü İspanyol Flamenko gitaristi
  • Cante; Şarkı, şarkı söylemek, duyguların şifahen dışa vurumu
  • De mi corazon; İsp. yüreğimden
  • Cantante; Flamenko şarkıcısı
  • Duendee; Flamenko sanatına ilham veren ruh (zamandan öte bir tutku), yabanıl samimiyet, tarif edilemezle tanışma
  • Falsetto; Flamenko şarkılarında ince erkek sesi, kafa sesi
  • Feria; Güney İspanya kadınlarının özgürlüğü duyumsadıkları, evden kurtulup, en cüretkar giysiler, en baştan çıkarıcı danslarıyla piyasa yaptıkları panayır
  • Quije; Anlamdan çok haz veren, ortamı her yeri bitap düşmüş bir bedenin mucizeleri ile dolduran şarkı
  • Sequiriya; Flamenkoda karanlık, keder ve terk edilmişlik duygusunu karşılayan şarkı ve dans stili
  • Buleria; Flamenko performanslarında cafcaflı son şarkı

 

UNUTUŞUN ŞİİRİ 1

                                                         
Seni ilk unutmaya başladığımda
Anna girmişti aramıza asansör bekliyorduk
Gökyüzüne çıkmak istiyorduk daha mavi olmak
Sana bir kuşu anımsattım bir hint papağanıydı
İlk böyle başladım seni unutmaya

Sonra hayatımı kuşlara adadım her tanıdığım kuşla
Sırayla unutur oldum kanatlarının sesini
Senin kokularını da unuttum bütün kraliçeliklerini
Maymunluğun yağmaladı muz gibi yüreğimi 

Ben isyan ettim Uzakdoğu dövüş sanatlarını öğrendim
Unutmanın alfabelerini temizledim yeryüzünden
Suçlu olduğuma inandım o kadar da saftım
Anna’ya benim günahlarım için ayrıca dua ettim
Nedense onu çok benzetiyordum
Çarmıhtaki İsa’ya

Seni ilk başladığımda unutmaya
Her şey birden üşüştü başıma hastane koridorları
Kavak teli bir ölüye ne yazar
Sözcükler ayrı ayrı kanatlandılar
Her sözcüğün nabzı atıyordu güm güm
Bunu da haykırdılar

Ben unutmaya kan akıtarak başladım hiç kesilmedi ki
Hemofili bendim sen istesen
Herkesin yerine unuturdum
Bunu istemediğin için oldu
Geldi beni buldu koğuştaki ölümler
Aşkla unutmalı, dedi en son duyduğum sesin
Fırat’ın Dicle’nin yanlışı da kırık gözelerinden
Ne müthiş bir yenilgiydi ne görkemli çengi
Bir kolyeydi hani takmıştın iki sıra boynuna
Unutmasam çok iyi anımsayacaktım ama
Seni ilk başladığımda unutmaya

Bu gölge bu mevsimde böyle ürperir
Bellek taş
Taş kum olur
Kum savrulan olur
Aşk’olsun sana savrulana
Ben de böyle ulaştım aşk’olmaya

Anna’yı unutsam seni unutmazdım
Ne kadar şiir varsa ezbere bilirdim
Hepsini üşenmez okurdum sana
Üstelik Puşkin’den başlardım ne kadar güzeldi
“Seviyordum sizi ve bu aşk belki…”
Şiir şöyle biterdi:
“Sessizce, umutsuzca seviyordum sizi
Bazen çekingenlik, bazen kıskançlıkla üzgün.
Bu öyle içten, öyle candan bir sevgiydi ki
Dilerim bir başkasınca da öyle sevilin.”

Kuşlar uçup gittiler rüyamdan
Senin gözbebeklerinde salıncak sallanan çocuklar
Saçlarının bir toplanmışlığı vardı onlar
Yüzünde geriye kalan son bir şey vardı
Duruşundaki o mor
Bir de ağzından artan

Bu sudan inen hayatım varsa
Bak şimdi anımsadım
Bu hayatım beni iyi yapardı
Keşke Anna hiç olmasaydı

Hayatım! Bana verdiğin her neyse onu unuttum
Bu dağın altını oydum teğelledim boşluğu
Aramıza girdin sonra yola çıktığını gördüm
Sonra görmedim ya seni unuttum

Şimdi oturmuşum bakır dövüyorum çarşıda
Ağzımda çok ama çok bedensiz bir tuz var
Her tokmak biraz daha unutmak
Her tokmakla biraz daha
U-
nut-
mak.

12 Nisan 2007, İstanbul

  • Anna; Anna Karenina, Tolstoy’un eşsiz romanının eşsiz karakteri

 

OLAĞANÜSTÜLÜKLER GÜNLÜĞÜ

I

gözleri aşıktı çaycının
durduk yerde bu bardak bu şeker bu kaşık
bak bu bulut benden dedi
bulutu benden olsun
tamam dedim tamam ama
içime işleyen kirpiklerin
rüzgarını unutma

sonra öteki bulutun aydınlık karnı
elyazması son nağmeden dipnotu düşülerek
gezdirilmiş şarkıydılar
sonra diyordum ötekiler geldi
içimde çoğaldı nar

oturdum masaya ne kadar hayatım varsa
her hayatın kendi gözyaşı vardı
her gözyaşı için parmağın bir dokunuşu
ama bu kadarı fazlaydı
tam bir bulut daha demli olsun
şekersiz olsun aşk faslından
derken biri ilişti yanıma
gözleri karşı duvarda yankılanan
çoktan kırılmış bir aynadan

gümüş olmak istediğini söyledi
telkari endülüs havaları eşliğinde
küçük kiraz ağacının çiçeklenmiş niyeti
çılgın rüzgarla birleşip
ilkyazdı gülümseyen
üzerime geldi

bütün sevaplar kadar bütün günahlar da bendim
dudağımın kenarına asılan bu kiraz çiçeğini sevdim
giysilerimden içeri dalan
başka bir evrenin şarkılarından
sözcükler öptüler beni

şimdi kuşların susuşlarının deli eşliğinde
şimdi dönmeden vazgeçen okyanusların
ağaçların titreşen kendiliklerinin
onların hayat dediklerinin
şimdi donmuş kalmışlık
şimdi mucize

şimdi mucizeler çağından yağmurlardır
kiraz çiçekleriyle bastıran
duvarın dibindeki toy düğüne
Lorca’nın şiirini düşürdüğü yere
dalıyor gözlerim

*
Oturdum buluta baktım
Çayıma rüzgarı kattım
Çayımda kirazın tadı
Duvarda şairin gölgesi var

26 Nisan 2007, İstanbul

 

SEN DE SEVDİN Mİ ANNE*

Beni ağlayayım diye doğurdu annem
Bunu belki de istememiştir
Ama biliyordu dünya nasıl bir yer
Biliyordun değil mi anne?

Kim bilir ne düşler kurmuştur
Belki genç bile olmuştur hatta bir çocuk
Ben o kız çocuğunun bezden bebeği
Bana ninni söylemiş miydin anne?

Sarıp sarmalamış kucaklamıştır beni
Biliyorum kıyamamıştır sevmeye
Kim bilir ne şarkılar söylemiştir
İp de atlamış mıydın anne?

Güneşle arama  girmiştir
Bu hayat yaksın istememiştir beni
Mutlu aşk yokmuş işte
Sen de sevdin mi anne?

4 Mayıs 2007, İstanbul

* Flamenco esinli bir edayla söylenmiştir

 

YALAN SÖYLERDİ

Çok şey gizlerdi bu yüzden çok yalan söyledi
Her yalanından bir Cezayir menekşesi tüyerdi
Öyle güzeldi gözleri dur ağlama derdim
Yalan söyle kabulüm sen ağlama yeter ki

Çok yalan söylerdi dut ağacının dalında
Bilinmeyen ilk balçıktan afyon tadında
Öyle Carmen’di bırakırsın beni derdim
Gölgeni bile komazsın bir gün ardında

Aldatırdı beni yorulurdum ayıklamaktan
Yaşamı kılçığından düşümü karanlıktan
Öyle puslu bakardı ötesi ölümcül derdim
Köklerim avuntusuz ayrı bırakılmaktan

Kötü bir resimdi içinden vapurlar geçen
Bayraklar atardı denize taş gibi yüreğinden
Öyle şiirdi ki bu böyle gitmez derdim
Vazgeçerdim onun için artık dua etmekten

Çok şeyi bilmezdi hatta yaşamak nedir
Belki de hiç yolu Balkanlardan geçmemiştir
Belki de hiç acı nedir tatmadı derdim
Belki de bir ekmeği ikiye bölmemiştir

Çok yalan söyledi bu yüzden ucunu öptüm
Ucundan filiz sürdü kendi ölümü gördüm
Öyle susardı karayazı bu benimkisi derdim
Çekerek ipini bana ördüğü hayatı söktüm

3 Mayıs 2007, İstanbul

 

HANIMEFENDİ

Biliyorum hanımefendi göstermiyorsunuz
Çok yaralandınız hatta öldünüz
Adınız alevler içinde yanarken bir şeydi
Töreler içinde bambaşka bir şey

Kanınızın yerde bıraktığı izde
Bir köpek gibi düşüyorum peşinize
Buradan çıkılır dediler meleğe
Buradan düşülür cehenneme

Hanımefendi aldırmıyorsunuz ne iyi
Ben biraz daha yıkasam iyi olacak gözlerimi
Siz de biraz beklenmeseniz
Orada öyle bilseniz kendinizi

Siz beni bir köpük yaptınız
Anlıyorum bunu belki de istemediniz
Ama yine de bir ağzınız var orada
Onun doymuş ve imkansız şeyleri

Hanımefendi siz yok musunuz
Öyleyse tutun elimden bırakmayın
Hani acıları böyle aşıyorsanız
Öğretin bana başlayan ne biten ne

Hanımefendi derdiniz bana ait üzgünüm
Ben olmasam belki de çok gülerdiniz
Varım ama bu da çok komik
Kusura bakmayın ama siz nesiniz biliyor musunuz
Siz olsa olsa bir hanımefendisiniz

23 Haziran 2007, İstanbul

 

İÇİNDEKİ SUYUN BENİ SEVDİĞİ

                    
tuzlu su içinde ürperen bir bedenin vardır
o bedenin bir sesi vardır
kızının saçlarını bir tarayışın
elinin pembeye bir dediği
yüzünün gizlediği bir şey

gülümser
gibidir ormanın duldasında gül
oysa mavinin bir gelişi vardır
şakayla öperek bulut arkadaşları
kirpiğinin bir duruşu

titrer
gibidir menevişli pürtelaş
gecenin bir su içmesi vardır
ay’dan kurtlar inerken dereye
derenin çok derin uykusunda
mora bir söz verişi

sesi
onun bir ayaklanmış gelişi vardır
dudağının ucunda taze ceviz harmanı
göğsünde kıvrılmış sorgucuyla
bir mucizesi

geçer
gibidir ama gecenin yabanılı çok
al’ın falı okunur yedi deniz yedi gök
bir alt kata iner ivecen
hemencecik ılık gölgesi

süt müdür şeker mi
işte bayramlıklarımı giymişim
tanla durmuşum da aman eğilmiş
sever beni elleriyle
su içinde su
                                                      
23 Haziran 2007, İstanbul


KEŞKE BÖLÜŞSEYDİK ÇOCUKLUĞUMUZU

Benim çocukluğum sende yankılanmadı
Çocukluğumda çiğnediğim nane sakızını
Seninle hiç paylaşmadım
Yeşilçam filmlerinden bir defterim vardı
O deftere düşlerim bile sığmazdı
Sadece düş görmez üstelik düşerdim
Çizikler kesikler yara bere
Bilseydim acele etmez beklerdim seni
Yaramdan çok güzel öperdin bir kere
Seninle en kardeş olurduk kan kardeş
Hiç istemezdim sana yan bakılsın
Kendime bile sığmazdım ki o zaman
Benim çocukluğum ne kadar sensizdi
Hayatımın hiçbir mazereti yok görüyorsun
Hayatımın bir gövdesi yok
Bu gövdenin çok güzel ağızları da
Ve onların şarkıları da
Çocukluğum sende hiç yankılanmadı
Herkese aşık oldum ama aşklarımı
Tam ortasından bak anlıyor musun
-Hak yemece yok doğruya doğru-
Seninle hiç paylaşmadım
Ne sularım oldu bilsen ceplerim lebalep
Sen olsaydın aslında hiç boğulmazdım
Ben bu sularda misketler oynadım
Oradan gelmiştir yakıcı susuzluğum
Umutsuzluğum
Bu yüzden gel diyorum işte sana
Yatıralım masaya şu anıları
Bütün çocukluklarımızı ne varsa

23 Haziran 2007, İstanbul

 

BİR AŞK İÇİN ŞİİR
YA DA                                      

I

Duyuyor musun
Şimdi seninle yeryüzü kıpırdar
Sesini ilk kez duyan bulut
Bana gizlice göz kırpar

Şimdi senin mavi rüzgarın
Bakır tenini sular

Bugün senden müjdeler var
Bilcümle hayat adını yazar
Adından bir kuş olurum
Uzun göçlere güzel dururum
Devletler bugün ortadan kalkar

Şimdi sende ne mucizeler var
Mağara içindeki karanlıklardan
Hayatımın orta yerine gülümseyişin
Tıp tıp damlar

Şimdi senin o gülümseyişin
Dünyasar

Bugün seninle yeryüzü kıpırdar
Senin burcunda yıkanmış
Senin en güzel duan olursam
Bir tuhaf maruzatım var

Bakırındaki çalık
Beni fena ağular
Beni ya öldür hüma
Ya kendimden kurtar

Bugün sende bir şey var

II

Seninle neler geliyor bilsen
Dünyanın maymunu basıyor evimi
Bir yavru kedi büyüyor elimde
Tüm sevimliliğiyle

Başka şeyler
Evrenin başlangıcındaki cevher
Artan bir kız çocuğundan
Düşünce ılık

Bir serçe kopuşundan iki göz
Sevdiğin derin maviler geliyor
Bulutun üzerine teyellenen
Yiten benim gençliğim

Ah bilsen neler geliyor
Ordular geçiyor kalbimin üzerinden
Askerlerimi bir bir öpüşünü unutamam
Kırılmış gözlerinden

Seninle neler geliyor bilsen
Dünyanın bütün reçelleri
Gülümsüyor hemen
Gecenin kadifesinde

Seninle bir şey var o geliyor
Alıp başını öpmek geliyor

III

Bugün odunun kokusunu duymalıyım
Ustamdan el almalı ve dünyanın en güzel marangozu olmalıyım
Gökyüzüne çak çak çakmalıyım
Son yıldızlarımı

Bugün bana kalmış son şeyi söylemeliyim
İçinden büyük ağaçlar akmayan bu hayat
Ve hayatın ardından kalan
Tıpkı bir at at at gibi kişnemeliyim

Bu yüzden bu hayat en sonuncusudur
Nadir elementlerin ilk üç saniyedeki düşü
Bugün sevdiğim birinin köpeği olmalıyım
Hav hav havlamalıyım ayaklarının dibinde

Kızgın kumulların içinden yükselen uçbeyliğim
Bugün ben olabileceğim her şeyim
Her her herşeyimi vermeliyim
Yağmalanmalıyım delice

Gül gül gülsün bugün
Gül gül doğarsın
Sen

IV

Gözlerimi sana verdim şu İstanbul”un
Lodosundaki çılgın yeşili gör diye

Ellerimi sana verdim şu resimdeki
Kavruk yüzümü serinlet diye

Ben bir omzumu verdim sana
Delirmiş mağaralarına tutunasın

Göğüslerden bir göğüs koydum da üzerine
Gülmelere gelesin diye

Sana verdim bu kuşu
Sevgime nazire ah

Nelerimi daha sundum ahir ömrümün
Çiçeğimdeki alla yanasın diye

Duy beni lodosumu sana verdim kalbimin
İstanbul’unu ortadan yar diye

Aksın köpürsün diye
Özleyişimle saçın

Sana verdim gözlerimi
Sendeki beni göresin diye

V

Dur diyorsun, duruyor her şey
Yürü  diyorsun ya, seni dinliyorum
Biliyorum Gazze’de ölmeliyim
Ya da bir şarkı söylemeliyim şimdi

Keşke böyle olmasaydı, diyorsun
Ama biliyorsun ölümden kaçılmaz
Masaların üzerinde uzanmış çocuklar
Hayatı tersten baş aşağı okurlar

Şerefe, diyorsun düşen düşene
Hayvanlar, otlar, çocuklar gelecek
Hayatımın en kötü orkestrasından
Ağzım senin için süslenecek

N’olur beni bırak, deyişinden
Kaleydoskoplar atlar dörtnala
Bu nasıl yürekten çağırmak beni
Hüznümün eşiğinde beş kala

Sen, diyorsun sonunda, sen sen sen
Zırhım deliniyor kalbimden kuşlar
Bugün varlığın bilincinden kaynaklanan
Bugün senin bu başkalığından

VI

Yağmurlar böyle yağmasaydı eğer
Belirmeseydi gökkuşağı yedi renk yüzünde
Benim gizli adım Mecnun olmasaydı
Asla sevmezdim seni

Akrep bile bilmeseydi intihar etmesini
Lena Ağustos Işığı*’nın içinden yürümeseydi
Tolstoy en umutsuz peygamberi olmasaydı yeryüzünün
Ki sevmezdim asla seni

Sen Melek şu kadar küsür yıl önce
Düşmeseydin karanlık ormanlarıma eğer
Bu kadar çok kolum olmasa ve karıştırmasaydım onları
Seni asla sevmezdim

Bu kadar gözyaşı olmasaydı acı çekilmeseydi belki
Sendeki fütursuzluk zemzem olup taşmasa
Eğer sen olmasaydın var ya
Asla sevmezdim

Herkesin olmadığı gibi durmasan
Böyle kraliçeler böyle papağanlar böyle işkenceler
Kaldırdığım her masalın altından çıkmasan
Asla diyorum asla

Eğer senin yerine ağlayan ben değilsem
Bu çocukları durmadan yenibaştan yoklayan
Onların leyli avuçlarına dokunmasam
Öpmesem yetimliklerini

Ben bilmem ki ne yapardım boynu eğik idamlığımla
Ne kadar okyanus varsa kaçardı benden
Biliyorum balkanların yengecini unutsam
Asla sevmezdim seni

* William Faulkner, Ağustos Işığı ve onun roman boyunca yürüyen kadın kahramanı Lena.

VII

Sorma ölüymüşüm
Unutmuşum
Öldüğümü

Beyazmışım
Sorma kara
Yağarmışım

Hiç sorma günü
Uykusunu
Yüzermişim

Doğuşunu
Doğuşunda
Tüm hallerinde O’nun

Sorma severmişim
Ben bu yola
Baş da vermişim

Sonra bahtım kara
Çekip gidermişim
Mektuplar

Kuşlarmışım
O beni vururmuş
Sol kolumun altından

Sorma elleri
İyileştirirmiş
Önce öldürüp

Öyle gülermişim ki
Onun ağzına düşermişim
Kendi ağzımdan

Ah sorma öpermişim
Kahve falımda
O’nun düşlerini

Hem beynelmilelmişim
Hem öldürecekmiş beni
Öyle büyümüş yani

2 Temmuz 2007, İstanbul

 

GİTMENİN SIRASI

Suyla gider gelir sevinç
Hem bunca alem dert ne imiş
Ben diyenlerin ağzıyım balam
Hakkında ayetler de inmiş:
Kaç gövdeymiş ki biçilmiş?
Kaç usturadan ki derilmiş?
Oy, kızanlar!

O gelince gelincikli
Boşuna toplarmış eteğini
Dağlardan artık zaman
Denize değmişken yüreciği
Onun içli iççekişi bu,
Hele de aman!

En zoru da ad vermek
Usuldan çekip gitmekte imiş
Yeşil kuyulara düşülmek
Oy, atların bırakıp gitmeleri
Oy, bırakıp gitmelerinin de, aman
Kan oturmuş ayak izleri

Sevinç gelir de gider bu kıvılcım
İncinmiş filizi dem uykum
Yahu işte ben vurulmuşum
Avcının en kaybolmuşunun
Fişekliği de daltaban
Oy, ölmüşüm ben ağam

Ve ses doğar duy sesler bile
Gül de açar gör güller bile
Ailenin ağzı da koyulur aman
Karavanadan ötleğen
Yine bir gelirsin
Öyle bir gelirsin can mısın
Öyle kocaman

Sevinç gelir deli dolu sel gelir
Gitmenin de uygun sırası gelir
Aman oy!

23 Temmuz 2007, İstanbul

 

AH İMDAT BANA BU BİR ELVEDA


ah benim bedenim korkudan tırsmış isyandın sen
nisyandan malul ya’rab etim kemiğim ve kendim
turaçları ordan oraya taşımaktan yorgun benliğim
onmaz avunmaz göçerliğim imdat
tuzum kendime inat boş ne desem
acımasız köklüyor sustalıyı sokuyor hayatı kalbime
ah kalbim ruhunun sesini yitirmişsin sen
yere serilmiş tüm harikaların ve tuhaf aşklarının
moğolları geçmiş çoktan
bu rüyanın ortasından

benim şiirsiz bedenim sus ve kal sisin içinde
yağmurun barutuyla delik deşik olsan
ışık sızar içinden bir izlenim yerleşirdi
yedi yaşında oğlan çocukları geçerdi
negatiflerini yitirmiş bu çocukların ağzı
kayıt düşülmüş öpülmemişlikten
kopar giderdi

ah ben bir çınar ağacı ve onun yaprağı olsam
yardım edin lütfen desem bir daha imdat diye haykırsam
dünyanın bütün güdümlü füzeleri üzerime kalkacak
bütün sarhoşları üzerime kusacak
biliyorum bu yağmura dokunsam
bu maymuna bu küçük yalanlara
aslında bu kan
her şey her şey birden yok olacak

bundan görünmezim sen böyle belirirsen
imdat bana haklıysan bu kadar
bu ahlak çok biçici paramparça kıyıyor içimi
ekmek güne düşse ben gecede kalıyorum
ağzımı açsam
ölüm yerleşiyor kalbime
açsam sonuna kadar kollarımı aşkla
biliyorum ah bu bir elveda

31 Temmuz 2007, İstanbul


SEN YOKSAN ŞİİR DE YOK


Allahsız şiir mi olur?
Bu bilmece!

Belki Urduca anlatabilirdim bunu,
Belki Fince.

Yineliyorum: Hiç saraysız düş olur mu?
İşte asıl soru bu!

Ben korse takmadım hayatıma.
Korsesiz hayat mı olur?

Balinasız pudrasız
O güzelim kadınlar…

Sen geldin ya usuma,
Artık kar yine başlar.

Allah lillah aşkına fısılda kulağıma:
Ölü bir doğa mı bu?

Düşler ıssız Alpler düşler,
Benim en çok merak ettiğim şey.

Aşk olmasa Allah da olmaz.
Bilen bilir bunu,

Suyla anlatabilirdim belki.
Sen hep böyle duracaksan…

Geriye kalan söz
Bilmem şiir mi olur?

31 Temmuz 2007, İstanbul

 

ELİ ELİ  LAMA SABAKTANİ

Belleğin oyunu yitirmesinin
Unutmaktan daha büyük günah m’olur
On birinci emirdeki dilsiz alevin
Kanadından düşmüş bu kuş
Bay-
Unutulmuş ya da kargışlar
Gökten ıramış gecelere giresi
Bir ölümde kaç ölüm m’olur
Dünya bir araya gelseymiş
Al senden karahan
Vur benden hiçoğlu

Neden savaş sürmeli
Çok mu zor mu bunu anlamak
Topal karganın suya dediği
Kör ağacın büyümekten vazgeçtiği
Hevesle göze gelen çocuk
Dünya-
Kırılmış prizmalarımda bozunan
Üç nokta varsayımlı bu sesler
Senden ağrıyan şeyler
Duysana kız beni

Bölük pörçük ağzımdan
Bu seni ne kadar çok sevmekse
Söz-
Zamanı zamana sürterek
Tünemek en uçtaki dalın da ucuna
Kıyısı olmayan bir denizin balkonundan
Açan son menekşeye bile küsmek
Tamam demek böyle gelene
Hoşça kal ö’rtmenim
Artık ağlamam ö’rtmenim
Halden ve gidişten geçmek öteye

Bilmem bu düş nasıl yorulur kendinden
Unutamamaktan korkarım kırılıp dökülürken
Bu kıyam-
Yıldızlar boca
Toprak diş diş ejder olmuş
Korkunun poyrazı içimi ürpertirken
Sevgili dostum yengeç
Bir sanrıydın belki
Artık çok geç
Artık çok geç
Öpemem
Elini
Eli eli lama sabaktani

05 Ağustos 2007, İstanbul

Eli eli lama sabaktani; İsa’nın çarmıhtaki son sözleri:Tanrım, Tanrım, neden beni terk ettin…

 

NE GÜZELSİN HEP BÖYLE KAL

Böyle güzelsen anımsadığım şeyden
Bir yere gizleyip sonra hayretimden
Ağzımın kuşları avucunda yıkanıyor
Rüyalar geçiyor minik yüreklerinden

Süleyman’ın mesellerindeki üzümdür
Sende durmadan yolaçtığım hüzündür
Güzelsen eline sinmiş kan kokusundan
Güne kavuşmayan gecedeki yüzümdür

Bedeninde yazılı ilk mitolojiden kalmış
Ahlatın sabah ıssızlığından koparılmış
Güzelliğin en dokunulmamış ırmağından
Varlıktan ve Allahtan önce anlaşılmış

Sen böyle yürümez seslenmezdin belki
Yüzüm de peşinden sular seller gibi
Köpük köpük denizlerinden doğdukça
Al elmam yuvarlanıp buluyor güzelliğini

Bugün yankısız serseriler için kristal
Güzellik sana yakışıyor hep türkü kal
Unutma sen en güzel armağanımsın
Beni unut istersen ama hep böyle kal

7 Ağustos 2007, İstanbul

 

HADİ KABUL ET ARTIK
KIYILARDA BUYRUK KİPLERİNDE

Hadi kabul et artık geriye döndün
Ama ölmüştün yoktun aslında
Daha küçük çocuktular duyguların
Hepsine dokunulmuştular

Bulaştırılmamış el kalmamıştı gör bunu
Kesik bileğinden akan kan bile
Kırmızı akmıyordu

Kimse hoş geldin demeyecek
Yüzündeki beni
Benimkine eklemeyecek
Zamanın temiz mendili silmeyecek gözlerini
Temyize gidilmeyecek

Kabul et
Sevseydi ne olurdu bilmiyorsun
Boşuna geziyorsun bu harita boylarında
Veda et aldatan erik dalına
Kirazın çiçeğine
Onun kuş ağzının pembesine bile

O
Yine bildiğini yürüyecek
Irmak bildiğini akacak
İstanbul yine kendine çok inanılmaz gözlerle bakacak
Sen ölümüne karışacaksın
Suskun kalacak hazır olacaksın
Hayatı hayatından sıyrılacak
Bak söylüyorum bana inan
Bir daha bir daha kaybolacak-
Sırrolacaksın.

10 Ağustos 2007, İstanbul

 

UNUTMALAR KİTABI
BİRİNCİ CÜZ, BİRİNCİ AYET

Unutmalar bahsinde
İşte söylüyorum
Bir gün unutursam bin yıldır bu
Buzul çağları kanatlı dinozorlar
Bir an unutursam
Ömrüm nasıl da solar

Kinlenmiş develer basar belleğimi
Kalbimde cam tozlarının
Dağıttığı bir masa
Vazoda acılardan artma
Unutmabeni

Ve biliyorum fil kırdığını anımsar
İnsan dediğin aşkını cinayetle sınar
Elimdeki kozu
Kendi haline bıraksam
İntihar etmeye kalkar

Gelelim unutmalar bahsinde
Sürgünde çığlıklar ve kargalar
Attığım adımdaki endişe
Yorulmuşluğum aldatılmaktan
Doluksar

Bir dalım öteki dalıma
Gün güne ay yıla
Ben sana ne zamandır söylüyorum:
Unutabiliriz, unutma!

15 Ağustos 2007, İstanbul